در این مقاله راه حل خورشیدی برای بهره گیری از انرژی خورشیدی بمنظور گرمایش یک ساختمان بلند مرتبه نمونه در تهران بصورت تبدیل نمای موجود به گردآورنده خورشیدی پیشنهاد می گردد، که بصورت یک جدار شیشه ای در سمت جنوبی با فاصله 30 سانتیمتر و جدار شیشه ای دیگر در سمت شمالی به فاصله 10 سانتی متر که در فاصله بین دو نمای جدید و قدیم هوا جریان یافته و از طریق تعبیه کانالهایی در سقف و کف کاذب جریان هوا بین جبهه جنوبی و شمالی نیز تامین می گردد. ارتفاع گردآورنده به هر دو طبقه ساختمان و عرض 10 متر در نما محدود می شود.مطالعه حاضر نشان می دهد که می توان بخش عمده ای از انرژی مورد نیاز را در فصول معتدل و بخش قابل توجهی از انرژی گرمایشی مورد نیاز در فصول سرد را از این طریق فراهم آورد.

سازة دیاگرید المان های قطری است که همزمان نقش باربری بارهای افقی و قائم را بر عهده دارند. در سازة دایاگرید، بارهای وارده برخلاف اکثرسیستمهای متداول ساختمانهای بلند مرتبه که توسط مکانیسمهای برشی و خمشی انتقال مییابند، به دلیل پیکره بندی مثلثی آنها و حذف ستونهای قائم از مکانیسم انتقال بار محوری برخوردار بوده و به عبارت دیگر عملکردی خرپایی دارند. سیستم دایاگرید برای کارائی و زیبایی معماری و سازه ای گسترش داده شده است. سازه-های دیاگرید به عنوان یک سیستم سازه ای در ساختمان های بلند از نظر عملکرد، بهبود یافته ی سیستم سازه های قابی و لوله ای می باشد که با کاهش چشم گیر لنگی برش، وزن سازه را به شدت کاهش می دهد. هدف از این تحقیق، بهینه یابی سازه های شبکه قطری برای کمینه سازی وزن سازه، تعیین تعداد تقسیمات افقی و عمودی می باشد. افزونه ی برنامه نویسی گرافیکی گرس هاپر بر روی نرم افزار راینو، با پارامتریک کردن برنامه ی نوشته شده امکان بهینه سازی الگوریتمیک را فراهم می سازد. بهینه یابی در برنامه ی نوشته شده توسط الگوریتم ژنتیک از طریق پلاگین گالاپاگوس بر اساس نتایج خروجی از موتور تحلیل سازه پلاگین کارامبا انجام می شود. نتایج شبیه سازی حاکی از آنست که برای سازه ی شبکه قطری 40 طبقه با مساحت 900 مترمربع هر طبقه، بهینه ترین حالت با تعداد تقسیمات افقی و عمودی 8 و 26 و زاویه 64 با محور افقی، 21508 تن وزن کل سازه خواهد داشت.

پیشرفت های اقتصادی با پیشرفت صنعت ساخت یک کشور روابط همسویی دارد بطوری که با ساخت ساختمان های بلند به پیشرفت در صنعت ساخت افزوده می شود. در راستای پیشرفت صنعت ساخت، ریسک هایی وجود دارد که باعث کندی سیر پیشرفت و یا جلوگیری از آن می شود. به تناسب افزایش ریسک در پروژه، کار برای مدیریت و کنترل پروژه نیز دشوار می گردد. می توان بسیاری از شکست هایی که در پروژه ها روی می دهد، را به دلیل ریسک و عدم ثبات در محیط و درون ساختار پروژه دانست. با این وجود به دلیل غیرملموس بودن ریسک، هنوز تعریف جامع و کاملی از آن ارائه نشده است. علاوه بر آن، هنوز رابطه کمی جامعی که بتواند ریسک یک پروژه را اندازه گیری نماید و تمامی ابعاد ریسک را در آن لحاظ نماید، نیز ارائه نشده است. صنعت ساخت و ساز ساختمان های بلندمرتبه همواره به عنوان یکی از صنایع پر ریسک، مورد مطالعه و بررسی کارشناسان مدیریت پروژه قرار گرفته است. پروژه های ساخت و ساز به دلیل طبیعت فعالیت و فرآیندهایی که در بر دارند، ساختار سازمانی که طلب می کنند و محیطی که در آن انجام می شوند به صورت بالقوه در معرض انواع مختلف ریسک ها قرار دارند. در این تحقیق به شناسایی و اولویت بندی ریسک در پیاده سازی سیستم های هوشمند در ساختمان های بلند مرتبه پرداخته شده که با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی فازی، اولویت بندی آنها صورت گرفته است.

انجام بررسی های علمی و پژوهشی در زمینه های مختلف مرتبط با مسئله ی برنامه ریزی، طراحی و احداث ساختمان های بلند باتوجه به تبعاتی که ممکن است رشد بی رویه و بی مطالعه ی این مجموعه ها در فضاهای شهری به دنبال داشته باشد امری ضروری و منطقی به نظر می رسد. اگر تأملی در تاریخچه و سیر تحول و تکامل این ساختمان ها از دوران باستان تا عصر حاضر داشته باشیم، ارتباط میان این عناصر شاخص و زمینه های استقرارشان در محیط های شهری با موضوعاتی که مورد توجه جامعه شناسان قرار می گیرد و از جمله پایداری اجتماعی رخ نمایی خواهند کرد. مقاله ی حاضر با هدف بازشناسی نقش و جایگاه ساختمان های بلند در برپایی، تأمین و تقویت پایداری اجتماعی ضمن بازتعریف این مفهوم و معرفی هفت معیار در این زمینه و مرور مختصری بر تاریخچه و تعاریف مختلفی که ساختمان های بلند در قالب آن ها معرفی و دسته بندی می گردند به تبیین جایگاه این ساختمان ها در نسبت با مفهوم پایداری اجتماعی پرداخته و ضمن مقایسه ی آثار حضور بناهای بلند در محیط پیرامون و نیز معرفی رویکردهای مورد توجه آن ها در تقویت مفاهیم پایداری اجتماعی به تبیین نقش و جایگاه آن ها در ارتقا کیفیت و هویت دهی به فضاهای شهری از یکسو و تولید و توسعه ی حس رضایتمندی در بهره وران و ساکنان آن ها از دیگر سو مبادرت و نتیجه را در دو مقیاس دسته بندی نموده است. بر اساس یافته های این پژوهش در مقیاس کلان این بناها با ایفای نقش نشانه ای به ارتقای کیفیت فضاهای شهری و هویت بخشی به آن ها و خواناتر شدن و آدرس پذیر شدن محدوده ی پیرامون خود یاری رسانده و در نهایت بر بسیاری از ویژگی های هویت شهری تأثیرگذار خواهند بود. در مقیاس میانی و خرد این بناها می توانند با تکیه بر معیارها و دستاوردهای رویکردهایی همچون انعطاف پذیری، الهام از طبیعت و افزایش تعاملات اجتماعی به ایجاد مشارکت حداکثری بین خود و پیرامونشان و تأثیرگذاری مثبت در راستای تولید و توسعه ی حس رضایتمندی در بهره برداران بپردازند.

بررسی مساله ساختمان های بلند مرتبه در منظر شهری دارای ابعاد مثبت و منفی زیادی است. شناخت این ابعاد می تواند تصمیم گیرندگان را در جهت تقویت ابعاد مثبت و همچنین حذف ابعاد منفی کمک نماید. بر همین اساس، تحقیق حاضر به بررسی جایگاه ساختمان های بلند مرتبه در منظر شهری با هدف روشن تر ساختن ابعاد مساله می پردازد.بررسی چگونگی قرارگیری ساختمان های بلند مرتبه در شهر می تواند از منظرهای مختلف مورد بررسی قرار گیرد، اما آنچه در این تحقیق مد نظر است مقایسه ای تطبیقی میان دو نوع قرارگیری ابنیه بلند در شهر است که به صورت خوشه ای(cluster)  و منفرد (stand alone) شناخته می شود.ارزیابی تاثیر این دو نوع ابنیه بلند در شهر بر اساس سه هدف : 1. عملکردی 2. هویتی 3. زیباشناسانه اقدام صورت می گیرد که به ترتیب ایجاد بیشترین کارایی، معنا و زیبایی در منظر شهری مورد توجه قرار می دهد.به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از روش ارزیابی تطبیقی استفاده می شده که در آن به بررسی ایجاد فرصت ها و تهدیدها بر اساس قرارگیری ابنیه بلند به صورت منفرد و خوشه ای پرداخته قرار می دهد.یافته های این تحقیق نشان می دهد که در مکان یابی و معماری بناهای بلند منفرد و خوشه ای باید تفاوت قایل شد؛ زیرا ابعاد تاثیرگذار این بناها در منظر شهری متفاوت است. برج های منفرد دارای مفهوم «امنیت» و بناهای بلند خوشه ای تجربه حذف دیدهای شهری می شود. بر اساس تفاوت های این دو نوع بنای بلند، باید تصمیمات مناسب در ضوابط معماری و مکان یابی برای هر یک به عمل آید.

هم زمان با افزایش سریع مصرف انرژی، نگرانی در مورد مشکلات تولید، تخریب منابع انرژی و اثرات شدید زیست محیطی (از بین رفتن لایه اوزون، گرم شدن کره زمین، تغییرات آب وهوا و غیره) در جهان افزایش یافته است. امروزه بهره وری انرژی در ساختمان هدف اصلی سیاست انرژی در سطوح منطقه ای، ملی و بین المللی است. طراحی و ساخت نامناسب، مصالح و تجهیزات غیراستاندارد، مواد به کار رفته در ساختمان ها و انتخاب نامناسب پوشش ساختمان ها مانند دیوارها، پنجره ها و سیستم عایق کاری از مهم ترین عوامل شدت بالای مصرف انرژی در ساختمان ها است. بهبودسازی اقدامات فوق موجب کاهش سهم تلفات انرژی داخلی از هر یک از اجزای پوسته ساختمان می شود. پیشرفت روزافزون فناوری و نیاز صنعت برای استفاده از آن باعث شده مدل سازی اطلاعات ساختمان به عنوان یکی از فناوری های نوین در صنعت ساخت در حال رشد بوده و توجه محققین را برای استفاده و چگونگی توسعه آن جلب کرده است. هدف تحقیق حاضر بررسی الگوهای انرژی کارا جدارۀ خارجی ساختمان مسکونی بلند با بهره گیری از مدل سازی اطلاعات ساختمان بود. بدین منظور در این پژوهش استفاده از مصالح مختلف در ساخت دیوارهای خارجی ساختمان با تکیه بر یک مطالعه موردی و با استفاده از امکانات یک مدل سازی اطلاعات ساختمان در اختیار می گذارد، از نظر مصرف انرژی بررسی شده است. مصالح مورد بررسی در این پژوهش بلوک سفالی، بلوک سیمانی با پوکه، بلوک سیمانی فوم دار، بلوک ایران وال، بلوک هوادار، و وال کریت می باشند. بلوک سیمانی با پوکه و بلوک سیمانی فوم دار با حدود 10 درصد صرفه جویی در مصرف انرژی حاصل از سوخت و 3/8 درصد صرفه جویی در مصرف انرژی الکتریکی، به عنوان بهترین دیوار انتخاب شد.اهداف پژوهش: بررسی تأثیر مدل سازی اطاعات ساختمان بر خانه سازی شهری.بررسی الگوهای انرژی کارا جدارۀ خارجی ساختمان های مسکونی.سؤالات پژوهش: تأثیر مدل سازی اطاعات ساختمان بر خانه سازی شهری چگونه است؟الگوهای انرژی کارا جدارۀ خارجی ساختمان های مسکونی چگونه است؟